Onderstaande verhaal is gebaseerd op ware feiten…
Vandaag mocht ik voor mijn werk naar Chevron Oronite Technology B.V.; gelegen in Rotterdam, Zuid-holland. De afspraak stond voor 13.00 dus ik hoefde nu niet zo vroeg al te rijden; voor het eerst kon ik ’smiddags pas gaan rijden.
Het was een mooie, zonnige dag en niet al te warm. Hierdoor had ik wel zin in een ritje met de auto en bovendien is de afwisseling, die het bezoeken van een klant mij biedt, wel eens fijn. Na de route op de TOMTOM te hebben ingesteld, kon ik gaan rijden. Terwijl ik meezong met nummers als How am I supposed to live without you en Berhenti Berharap ging mijn rit erg goed van start. Ik kwam zelfs nog langs onze luchthaven Schiphol, waarvan ik niet eens wist dat dit op de route lag. Prachtig stonden onze KLM paradepaardjes tussen andere maatschappijen. Ook herinner ik me dat er een vliegtuig vlak over mijn hoofd vloog om te gaan landen; letterlijk een hemels schouwspel, waanzinnig! Rustig en vol “joy-joy feelings” vervolgde ik mijn weg. Tot ineens, uit het niets, daar een afslag opdook…
Ik nam deze afslag, omdat ik van ome Tom begreep dat ik deze moest nemen. Kwam ik ineens uit in dat gat, wat ze “Blijdorp” noemen! Oftewel, ik was verkeerd gereden en mensen die mij kennen, weten dat ik op zo’n moment absoluut niet blij was, in welk dorp dan ook. Waar ik dus eerst vol euforie was, was ik nu strontchagerijnig, maar ik hield mij enigszins in. Ik wachtte keurig tot de TOMTOM zijn nieuwe route ging bepalen. T*fus, wat duurde dat lang; ik was al halverwege het centrum van Blijdorp, omdat ik nergens kon stoppen, aaaarrrgh! Het zweet stond inmiddels tussen mijn billetjes, omdat ik niet wist waar ik nu heen moest. Goed, daar was Tommie weer en hij had een nieuwe route gevonden; “keer om!” werd luidkeels door hem geroepen. Met een ferme ruk aan de handrem stond ik 180 graden gedraaid op de andere weghelft. OK, ik zat nu weer op de juiste route! Dwars door een of andere afgelegen sloppenwijk in Blijdorp, werd ik geleid. De straten waren vies, de lucht was grauw en de heroïnehoeren lagen te beven in de straat, maar goed, ik moest door.
Hoewel ik weer op de goede route zat, was ik nog steeds niet helemaal gelukkig, want ik was immers wel een aantal kostbare minuten verloren. De vraag of ik mijn afspraak nog wel ging halen bleef maar door mijn hoofd spoken. Tommie gaf aan dat ik er 12.57 zou zijn. Dat was nog prima op tijd, relatief gezien. Behoorlijk gekalmeerd reed ik weer verder, wetende dat ik op tijd zou zijn.
Op een gegeven moment gaven bijna alle borden aan dat ik bij de havens was, Rotterdam lag binnen handbereik, niets kon mij nog tegenhouden! Een paar honderd meter in de verte zag ik nu iets glinsteren… Ja! Een industrieterrein! Als een sprookjesbos, dat langzaam tevoorschijn komt in een tekenfilm, zag ik mijn eindbestemming dichterbij komen, ik ging het halen! Tommie zei dat ik over een paar honderd meter rechtsaf moest en ik wist dat het daarmee wel goed ging komen.
JA, MOOI NIET DUS HE! Rechts was alleen maar een fietspad te zien, met een groot hek om het industrieterrein!! OMG, OMG, aaaarrggh. Ik begon te beven en te schuimbekken, terwijl ik langs de Rotterdamse havens gleed met mijn autootje. Nergens een afslag te bekennen! Paniekerig begon ik uit het raam te schreeuwen: “WHELP, WHEEEELP, help dan toch, IEMAND!!”, maar niemand hielp. Misschien had ik eerst het schuim van mijn mond af moeten halen, maar daar dacht ik toen niet aan; ik moest de weg vinden…
Inmiddels werd het toch wel laat en belde ik de zaak om de klant te laten weten dat ik wat later zou komen. Huilend en stotterend moest ik mijn collega uitleggen wat er aan de hand was. Deze vertelde mij dat het inderdaad geen gemakkelijke route was… “LEUK, kom je nou mee!!”, dacht ik! Kalm legde hij in het kort uit waar ik heen moest en ik besloot verder te gaan, met zijn uitleg in mijn achterhoofd. Ook ome Tom had weer een route te pakken en die besloot ik maar te volgen.
Uiteindelijk kwam, de weg waarop ik zat, me wel erg bekend voor. Voor ik het doorhad zei ome Tom weer, dat ik rechtsaf moest slaan. Ow nee!! Daar was het fietspad weer, aaaaarrg!! Ik was dus een rondje gereden, zucht! Nu was ik wel iets rustiger; ik wist immers hoe ik weer terug moest. Maar wat bleek; staat inneens de f*cking brug open! Jaaaa hoor, dat kon er ook nog wel bij, sjezus! Terwijl ik voor de brug stond te wachten, ging mijn telefoon en het was de collega die ik eerder had gebeld. Hij legde nu gedetailleerder uit waar ik heen moest. Ook gaf hij mij een straatnaam, die in de buurt lag van waar ik moest zijn. Tommie pakte deze bestemming goed op, ik vervolgde mijn route en kwam nu aan de andere kant van het eerder genoemde hek terecht; ik was op het industrieterrein, mijn gebeden waren verhoord! Nu nog even naar het einde van de weg rijden. Volgens een andere collega moest het daar namelijk zijn.
Op de eindbestemming aangekomen noemde ik keurig de naam van mijn contactpersoon en de portier wist mij te vertellen dat hij nog nooit van die persoon had gehoord. WTF?!?! Even wist ik niets meer te zeggen. …………. Hij vroeg plots of ik niet bij Chevron moest zijn! OMG! Zit ik nog verkeerd! Die weg, die ik uit moest rijden, bleek dus nog wat langer dan ik dacht! Iets verderop stond het gebouwtje met het bord “Chevron Oronite” voor de deur, mijn bestemming was bereikt.
Goed, uiteindelijk toch allemaal gelukt, maar wat een kl*teroute, zeg. Blegh!
