Afgelopen zaterdag was de verjaardag van de vriend van tante Susi; Bert. Naar aanleiding van vorige keer, zou de familie van Bert nu niet op dezelfde dag komen als wij, mijn voorspelling is uitgekomen! Het was een prachtige zwoele dag dus wij dingen met de fiets. Hier zouden wij later nog wel spijt van krijgen…

De mensen druppelden langzaamaan binnen en het feestje begon op gang te komen. De muziek werd, in tegenstelling tot de vorige keer, op een hoger geluidsniveau afgespeeld, wat bijdroeg aan de sfeer. Sebastiaan was weer eens, als vanouds, zo geil als een blok boter en besloot topless te gaan dansen. Het vrouwelijk publiek ging hierbij volledig uit hun dak en gooiden gillend BH’s en slipjes naar de danser toe. Sommigen vielen zelfs flauw, hoogstwaarschijnlijk door de opwinding die het lichaam van Sebastiaan teweeg bracht. Voor de foto’s hiervan moet je hier zijn.

Na bovenstaande act, kalmeerde iedereen weer wat en zette de avond zich redelijk rustig voort. Het werd buiten wel steeds grauwer, de lucht werd diepzwart en voor we het wisten begon het te donderen en viel er een hoop water naar beneden. Kinderen schreeuwden uit angst en renden huilend door de kamer. De lampen knipperden en de donderklappen galmden door het gehele huis. Een deur waaide open door de wind; BOEM! Het was de deur van de W.C. en dat kwam goed uit, ik moest namelijk nodig schijten.

Toen ik weer van de W.C. kwam leek ik wel in de Twilight Zone te zijn beland. Er waren namelijk ineens toch weer bejaarden in de woonkamer beland. Dit waren (gelukkig) wel andere mensen dan die van de vorige keer, deze maakten een wat asocialere indruk. Maar waar ze nou ineens vandaan kwamen?

Op een gegeven moment kwam 1 van de oudere dames naar mijn moeder toe strompelen. Ze wilde iets gaan zeggen, de bliksem knipperde op haar gezicht toen ze begon te spreken. Met de stem van de heks uit Hans & Grietje beweerde ze dat een raam en deur niet tegelijkertijd open zouden mogen staan, omdat dit tocht oplevert. “Dan kan je nog beter buiten in de regen gaan zitten”, vervolgde ze. “Lekker belangrijk, waar bemoei je je eigenlijk mee”, dachten de meeste mensen. Opeens wist ik waar zij vandaan kwamen, dus ik ging in de gang kijken. Ja hoor, daar stond keurig 3 bezems! Maar Charmed waren ze zeker niet!

Hier bleef het niet bij. De oude dames moesten namelijk ook ineens binnen gaan zitten roken, terwijl Bert (primaire bewoner van de woning) dit de hele tijd keurig in de keuken deed. Er waren namelijk mensen op het feestje die astmatisch waren en bovendien is rook niet gezond voor kleine kinderen, welke ook aanwezig waren. Er werd de dames daarom gevraagd, om het roken in de woonkamer te staken en dit eventueel ergens anders voort te zetten. “Ik ken tog seker zelluf wel uutmoaken woar kga rook’n ofnie dan?!”, werd geantwoord. Dit schoot ons een beetje in het verkeerde keelgat (joh?) en we besloten de woning te verlaten. Nog een prettige voortzetting van jullie kansloze avond he! Daaag!

Onderstaande verhaal is gebaseerd op ware feiten…

Vandaag mocht ik voor mijn werk naar Chevron Oronite Technology B.V.; gelegen in Rotterdam, Zuid-holland. De afspraak stond voor 13.00 dus ik hoefde nu niet zo vroeg al te rijden; voor het eerst kon ik ’smiddags pas gaan rijden.

Het was een mooie, zonnige dag en niet al te warm. Hierdoor had ik wel zin in een ritje met de auto en bovendien is de afwisseling, die het bezoeken van een klant mij biedt, wel eens fijn. Na de route op de TOMTOM te hebben ingesteld, kon ik gaan rijden. Terwijl ik meezong met nummers als How am I supposed to live without you en Berhenti Berharap ging mijn rit erg goed van start. Ik kwam zelfs nog langs onze luchthaven Schiphol, waarvan ik niet eens wist dat dit op de route lag. Prachtig stonden onze KLM paradepaardjes tussen andere maatschappijen. Ook herinner ik me dat er een vliegtuig vlak over mijn hoofd vloog om te gaan landen; letterlijk een hemels schouwspel, waanzinnig! Rustig en vol “joy-joy feelings” vervolgde ik mijn weg. Tot ineens, uit het niets, daar een afslag opdook…

Ik nam deze afslag, omdat ik van ome Tom begreep dat ik deze moest nemen. Kwam ik ineens uit in dat gat, wat ze “Blijdorp” noemen! Oftewel, ik was verkeerd gereden en mensen die mij kennen, weten dat ik op zo’n moment absoluut niet blij was, in welk dorp dan ook. Waar ik dus eerst vol euforie was, was ik nu strontchagerijnig, maar ik hield mij enigszins in. Ik wachtte keurig tot de TOMTOM zijn nieuwe route ging bepalen. T*fus, wat duurde dat lang; ik was al halverwege het centrum van Blijdorp, omdat ik nergens kon stoppen, aaaarrrgh! Het zweet stond inmiddels tussen mijn billetjes, omdat ik niet wist waar ik nu heen moest. Goed, daar was Tommie weer en hij had een nieuwe route gevonden; “keer om!” werd luidkeels door hem geroepen. Met een ferme ruk aan de handrem stond ik 180 graden gedraaid op de andere weghelft. OK, ik zat nu weer op de juiste route! Dwars door een of andere afgelegen sloppenwijk in Blijdorp, werd ik geleid. De straten waren vies, de lucht was grauw en de heroïnehoeren lagen te beven in de straat, maar goed, ik moest door.

Hoewel ik weer op de goede route zat, was ik nog steeds niet helemaal gelukkig, want ik was immers wel een aantal kostbare minuten verloren. De vraag of ik mijn afspraak nog wel ging halen bleef maar door mijn hoofd spoken. Tommie gaf aan dat ik er 12.57 zou zijn. Dat was nog prima op tijd, relatief gezien. Behoorlijk gekalmeerd reed ik weer verder, wetende dat ik op tijd zou zijn.

Op een gegeven moment gaven bijna alle borden aan dat ik bij de havens was, Rotterdam lag binnen handbereik, niets kon mij  nog tegenhouden! Een paar honderd meter in de verte zag ik nu iets glinsteren… Ja! Een industrieterrein! Als een sprookjesbos, dat langzaam tevoorschijn komt in een tekenfilm, zag ik mijn eindbestemming dichterbij komen, ik ging het halen! Tommie zei dat ik over een paar honderd meter rechtsaf moest en ik wist dat het daarmee wel goed ging komen.

JA, MOOI NIET DUS HE! Rechts was alleen maar een fietspad te zien, met een groot hek om het industrieterrein!! OMG, OMG, aaaarrggh. Ik begon te beven en te schuimbekken, terwijl ik langs de Rotterdamse havens gleed met mijn autootje. Nergens een afslag te bekennen! Paniekerig begon ik uit het raam te schreeuwen: “WHELP, WHEEEELP, help dan toch, IEMAND!!”, maar niemand hielp. Misschien had ik eerst het schuim van mijn mond af moeten halen, maar daar dacht ik toen niet aan; ik moest de weg vinden…

Inmiddels werd het toch wel laat en belde ik de zaak om de klant te laten weten dat ik wat later zou komen. Huilend en stotterend moest ik mijn collega uitleggen wat er aan de hand was. Deze vertelde mij dat het inderdaad geen gemakkelijke route was… “LEUK, kom je nou mee!!”, dacht ik! Kalm legde hij in het kort uit waar ik heen moest en ik besloot verder te gaan, met zijn uitleg in mijn achterhoofd. Ook ome Tom had weer een route te pakken en die besloot ik maar te volgen.

Uiteindelijk kwam, de weg waarop ik zat, me wel erg bekend voor. Voor ik het doorhad zei ome Tom weer, dat ik rechtsaf moest slaan. Ow nee!! Daar was het fietspad weer, aaaaarrg!! Ik was dus een rondje gereden, zucht! Nu was ik wel iets rustiger; ik wist immers hoe ik weer terug moest. Maar wat bleek; staat inneens de f*cking brug open! Jaaaa hoor, dat kon er ook nog wel bij, sjezus! Terwijl ik voor de brug stond te wachten, ging mijn telefoon en het was de collega die ik eerder had gebeld. Hij legde nu gedetailleerder uit waar ik heen moest. Ook gaf hij mij een straatnaam, die in de buurt lag van waar ik moest zijn. Tommie pakte deze bestemming goed op, ik vervolgde mijn route en kwam nu aan de andere kant van het eerder genoemde hek terecht; ik was op het industrieterrein, mijn gebeden waren verhoord! Nu nog even naar het einde van de weg rijden. Volgens een andere collega moest het daar namelijk zijn.

Op de eindbestemming aangekomen noemde ik keurig de naam van mijn contactpersoon en de portier wist mij te vertellen dat hij nog nooit van die persoon had gehoord. WTF?!?! Even wist ik niets meer te zeggen. …………. Hij vroeg plots of ik niet bij Chevron moest zijn! OMG! Zit ik nog verkeerd! Die weg, die ik uit moest rijden, bleek dus nog wat langer dan ik dacht! Iets verderop stond het gebouwtje met het bord “Chevron Oronite” voor de deur, mijn bestemming was bereikt.

Goed, uiteindelijk toch allemaal gelukt, maar wat een kl*teroute, zeg. Blegh!

“Hey, tik je me weer es?”
“Ooow wat had je een leuke krabbel gestuurd, mam!”
“Stuur es een krabbelplaatje dan!”
“Ik ben gister de hele dag bezig geweest met plaatjes kopiëren, maar het lukt niet!”

Komt dit je bekend voor? Dan zit je vast op die bekende nederlandse netwerksite; Hyves!

Nou, mijn familie, nu ze ook internet hebben ontdekt, zitten er ook al een tijdje op. Bovenstaande quotes zijn dan ook niet van mij. Wel ben ik overgehaald om ook een accountje te nemen op Hyves en na lang wikken en wegen heb ik dat toen toch gedaan. BIG MISTAKE!

Hoewel Hyves wel grappig is, wanneer je er net mee begint, en het een ontzettend leuke manier is om opnieuw contact te krijgen met “verloren” vrienden of kennissen, is het verder een totaal onlogisch baggerpakket, gadverdamme! De menustructuur is totaal onlogisch, de site heeft last van cachingproblemen en is vaak retetraag. De gemiddelde gebruiker, zoals verschillende leden van mijn familie, leren gewoon de idiote “routes” door de menu’s uit hun hoofd en vragen af en toe een verversing op van hun site en vinden het voor de rest een prachtsite. Nou, ik niet!

Bovenstaande geldt zeker niet alleen voor Hyves, er zitten bijvoorbeeld ook familieleden op Friendster; een tegenhanger van Hyves, die vooral in Azië behoorlijk populair is. Vandaag moest ik hierop een applicatie “installeren” voor mijn moeder; het ging om de applicatie Imeem. Hier was uiteraard weer een account voor nodig en deze kon meteen worden aangemaakt, prima. Tijdens het aanmaken van dit nieuwe account had ik, per ongeluk (waarschijnlijk door overtollig drugsgebruik), mijn eigen gegevens ingevoerd. Stom natuurlijk, maar later bleek pas dat dit nog stommer was, dan ik dacht. Ik had namelijk meteen daarna een nieuw account, voor mijn moeder, aangemaakt en probeerde hiermee de applicatie op haar Friendster te installeren. IEDERE keer logde die idiote schijt Friendster mij in als gebruiker en wanneer ik uitlogde met mijn account kreeg ik inneens accounts van totaal andere mensen in beeld… WTF?!? Ongelooflijke meuk-troep-gadverdamme, wat een baggerzooi! Uiteindelijk toch gelukt met haar account in te loggen… verschijnt die K*T applicatie niet. Bleek dat ze met mijn account moest inloggen! Naja, ik gebruik Imeem nooit, dan moet het maar zo, maar normaal is dit naar mijn mening niet.

Mijn familie kan er weinig aan doen dat deze sites zo idioot zijn opgebouwd, die ontdekken internet net pas. Het is echter wel ondergetekende die er vaak de dupe van wordt, wanneer er onschuldige vragen worden gesteld, omdat ik “zo handig met computers” ben en ik er dan gewoon ook niet uitkom. Toch is het vreemd, Facebook laat namelijk bijvoorbeeld zien hoe het ook kan; deze site zit een stuk logischer in elkaar en biedt ook een hoop mogelijkheden, maar heeft ook een aantal beperkingen. Het niet hebben van deze beperkingen is waarschijnlijk juist wat zijn concurrenten zo ontzettend ongestructureerd en chaotisch maken.

Om af te sluiten; ja, ik zit op Hyves en ja, ik zit op Friendster, maar ik ben er zeker niet trots op!

Owja, vergeet ik het belangrijkste bijna ook nog, zeg;

Stuur dit bericht aan al je vrienden, kenissen en huisdieren door op Hyves, spring door een hoepel, draai 3 rondjes op je stoel en schreeuw luidkeels; “Deze blog roeleert!” en je grootste wens zal binnen 6 dagen worden vervuld. Doe je dit niet dan kan het betekenen dat je Hyves account wordt opgeheven!! – STUUR DOOR!! -

“Selamat ulang tahun!” Daarmee werd de afgelopen zaterdag ingeluid aangezien mijn tante, Susi Soebari, jarig was. Wat begon als een avondje met wat familie en vrienden liep uit in een ware bejaardensoos toen de familie van haar vriend Bert arriveerde! Waar ik dit niet als heel erg ervaarde, deden andere mensen van onze familie dat wel.

Dit leidde tot luidruchtige taferelen in de trant van “het feest kan beginnen!! WAAAAAAHOO!!!”, waarbij voornamelijk duidelijk gemaakt moest worden dat de bejaarden niet zo werden gewaardeerd. Een avond waarin duidelijk 2 kampen vormden was het gevolg; een kamp met “Flodders” aan de kant van Davelaar en een kamp met bekakte ouwe zakken (zoals een vriend van mij zo mooi kan zeggen) aan de kant van Wijnbergen. Deze laatsten wisten de luidruchtige opmerkingen uiteraard niet erg te waarderen wat resulteerde in de opmerking “Ik ben blij dat die jongen weg is…” toen Angela en haar gezin de woning hadden verlaten. Hoogstwaarschijnlijk zullen deze 2 kampen niet meer tegelijkertijd worden uitgenodigd in huize Wijnbergen! LOL!

Nou, in ieder geval… Er zijn op de verjaardag uiteraard ook een aantal foto’s gemaakt door ondergetekende en dit zijn er een aantal van:

De rest van de fotoset is hier te vinden.

…, maar ook heel gezond!
Ik vond dit zelf wel erg grappig, zeker die opa met die kalkoenenlach! Die laatste is wel mja… heel apart.

(Voor de duidelijkheid; deze mensen horen (en zien) dus de persoon ervoor)

Als je dit knut lzeen, heb jij ook een mkrewradaig beirn. Kan je dit lzeen?
Stchels 55% van de mnesesn knuenn dat. De vrmoognes van de mneslekije geset zjin idurnkwkekned, vlognes een odrnezeok van de uinervtistiet van Cmabrigde. Het mkaat neit uit in wlkee vgloodre de lttreers in het wrood saatn. Het eigne blkagenerije is dat de ertese en de ltatsae ltteer op de jstuie paltas saatn. De rset kan een rmomejtle zjin en je knut het tcoh zdnoer porbmleen lzeen. Dat kmot odmat het mnseleijk beirn een worod neit ltteer voor ltteer vrwkeret, maar als een gheeel. Vrebzwingaekkned, nwietaar? En ik dchat nog wel dat sllpeing blrangeijk was!

Als je hier niets van begreep is dat niet erg, dit is wat er stond;

“Als je dit kunt lezen, heb jij ook een merkwaardig brein. Kan je dit lezen?
Slechts 55% van de mensen kunnen dat. De vermogens van de menslijke geest zijn indrukwekkend, volgens een onderzoek van de universiteit van Cambridge. Het maakt niet uit in welke volgorde de letters in het woord staan. Het enige belangrijke is dat de eerste en de laatste letter op de juiste plaats staan. De rest kan een rommeltje zijn en je kunt het toch zonder problemen lezen. Dat komt omdat het menselijk brein een woord niet letter voor letter verwerkt, maar als een geheel. Verbazingwekkend, nietwaar? En ik dacht nog wel dat spelling belangrijk was!”

Afgelopen weekend was de verjaardag van mijn vader, hij is 51 jaar geworden! Een oude vriend van mij was ook weer gekomen met zijn vriendin. Om de anonimiteit van deze vriend te bewaren zal ik hem benoemen met de naam Jasoer.

Err… Mja, weg met de anonimiteit, hier zijn de foto’s van zijn meest grappige momenten!

De rest staat hier…